കെ. സച്ചിദാനന്ദൻ രചിച്ച ചിന്തോദ്ദീപകമായ കവിതയാണ് “സ്റ്റാമർ” (Stammer). വിക്ക് ഒരു വൈകല്യമോ പരിമിതിയോ അല്ലെന്നും അത് സംസാരത്തിന്റെ മറ്റൊരു രീതിയാണെന്നും കവി പറയുന്നു. വിക്കിന് ശാരീരികമായ അർത്ഥത്തിനപ്പുറം ഭാഷാപരവും സാമൂഹികവും ദാർശനികവുമായ അർത്ഥങ്ങൾ അദ്ദേഹം നൽകുന്നു.
ഒരു വാക്കിനും അതിന്റെ അർത്ഥത്തിനും ഇടയിൽ സംഭവിക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദതയാണ് വിക്ക്. നമ്മുടെ ചിന്തകളും വികാരങ്ങളും കൃത്യമായി പ്രകടിപ്പിക്കാൻ വാക്കുകൾക്ക് എല്ലായ്പ്പോഴും കഴിയണമെന്നില്ല. പറയാൻ ഉദ്ദേശിച്ച അർത്ഥത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം ആശയവിനിമയത്തിനിടെ നഷ്ടപ്പെടാം. ഈ അർത്ഥത്തിൽ ഓരോ മനുഷ്യനും ചില അവസരങ്ങളിൽ വിക്കുന്നു.
വിക്കിനെ കവി മുടന്തിനോടും താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു. വാക്കിനും അർത്ഥത്തിനും ഇടയിലുള്ള വിടവാണ് വിക്ക്. അതുപോലെ, വാക്കിനും പ്രവൃത്തിക്കും ഇടയിലുള്ള വിടവാണ് മുടന്ത്. മനുഷ്യർ പലപ്പോഴും പറയുന്നതനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാറില്ല. അവരുടെ വാക്കുകളും പ്രവൃത്തികളും തമ്മിൽ പൊരുത്തക്കേടുണ്ടാകുന്നു.
വിക്ക് ഭാഷയ്ക്കുമുമ്പ് ഉണ്ടായതാണോ അതിനുശേഷം ഉണ്ടായതാണോ എന്ന് കവി ചോദിക്കുന്നു. വിക്ക് ഒരു ഭാഷാഭേദമാണോ അതോ സ്വതന്ത്രമായ ഒരു ഭാഷയാണോ എന്നും അദ്ദേഹം സംശയിക്കുന്നു. ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞർപോലും വിക്കിപ്പോകുന്നു. ഇതിലൂടെ വിക്ക് എല്ലാവരിലും ഏതെങ്കിലും രൂപത്തിൽ ഉണ്ടെന്ന് കവി സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
ഓരോ തവണ വിക്കുമ്പോഴും നാം “അർത്ഥങ്ങളുടെ ദൈവത്തിന്” ഒരു ബലി അർപ്പിക്കുകയാണെന്ന് കവി പറയുന്നു. ആശയവിനിമയത്തിനിടെ നഷ്ടപ്പെടുന്ന അർത്ഥമാണ് ഈ ബലി. മനുഷ്യഭാഷയ്ക്ക് ചിന്തകളെയും വികാരങ്ങളെയും പൂർണമായി പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന ആശയമാണ് ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാക്കുന്നത്.
ഒരു ജനത മുഴുവൻ വിക്കുമ്പോൾ വിക്ക് അവരുടെ മാതൃഭാഷയായി മാറുന്നു. അനീതി, അക്രമം, വിവേചനം, അഴിമതി തുടങ്ങിയ സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങൾക്കെതിരെ സംസാരിക്കാതെ ഒരു സമൂഹം ഭയത്തോടെയും മടിയോടെയും നിശ്ശബ്ദത പാലിക്കുമ്പോഴാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്. “നമ്മുടെ കാര്യത്തിലെന്നപോലെ ഇപ്പോൾ” എന്ന ആശയത്തിലൂടെ സമകാലിക സമൂഹത്തിന്റെ നിഷ്ക്രിയത്വത്തെയും ഭീരുത്വത്തെയും കവി വിമർശിക്കുന്നു.
മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ ദൈവവും വിക്കിയിരിക്കാമെന്ന് കവി സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം മനുഷ്യന്റെ വാക്കുകൾ വ്യത്യസ്ത അർത്ഥങ്ങൾ വഹിക്കുന്നത്. പ്രാർത്ഥന മുതൽ ആജ്ഞവരെ മനുഷ്യൻ പറയുന്ന എല്ലാറ്റിലും അവ്യക്തതയും അനിശ്ചിതത്വവും കാണാം.
അവസാനം, മനുഷ്യന്റെ സംസാരത്തെ കവി കവിതയോടു താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു. കവിതയെപ്പോലെ മനുഷ്യഭാഷയിലും ഇടവേളകളും പ്രതീകങ്ങളും വ്യത്യസ്ത അർത്ഥങ്ങളുമുണ്ട്. അതിനാൽ വിക്ക് ഒരു വൈകല്യമല്ല; മനുഷ്യഭാഷയുടെയും ചിന്തയുടെയും പ്രവൃത്തിയുടെയും അപൂർണതയെയും സങ്കീർണതയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ശക്തമായ പ്രതീകമാണ്.
വിക്കിനെ കവി മുടന്തിനോടും താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു. വാക്കിനും അർത്ഥത്തിനും ഇടയിലുള്ള വിടവാണ് വിക്ക്. അതുപോലെ, വാക്കിനും പ്രവൃത്തിക്കും ഇടയിലുള്ള വിടവാണ് മുടന്ത്. മനുഷ്യർ പലപ്പോഴും പറയുന്നതനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാറില്ല. അവരുടെ വാക്കുകളും പ്രവൃത്തികളും തമ്മിൽ പൊരുത്തക്കേടുണ്ടാകുന്നു.
വിക്ക് ഭാഷയ്ക്കുമുമ്പ് ഉണ്ടായതാണോ അതിനുശേഷം ഉണ്ടായതാണോ എന്ന് കവി ചോദിക്കുന്നു. വിക്ക് ഒരു ഭാഷാഭേദമാണോ അതോ സ്വതന്ത്രമായ ഒരു ഭാഷയാണോ എന്നും അദ്ദേഹം സംശയിക്കുന്നു. ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞർപോലും വിക്കിപ്പോകുന്നു. ഇതിലൂടെ വിക്ക് എല്ലാവരിലും ഏതെങ്കിലും രൂപത്തിൽ ഉണ്ടെന്ന് കവി സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
ഓരോ തവണ വിക്കുമ്പോഴും നാം “അർത്ഥങ്ങളുടെ ദൈവത്തിന്” ഒരു ബലി അർപ്പിക്കുകയാണെന്ന് കവി പറയുന്നു. ആശയവിനിമയത്തിനിടെ നഷ്ടപ്പെടുന്ന അർത്ഥമാണ് ഈ ബലി. മനുഷ്യഭാഷയ്ക്ക് ചിന്തകളെയും വികാരങ്ങളെയും പൂർണമായി പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന ആശയമാണ് ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാക്കുന്നത്.
ഒരു ജനത മുഴുവൻ വിക്കുമ്പോൾ വിക്ക് അവരുടെ മാതൃഭാഷയായി മാറുന്നു. അനീതി, അക്രമം, വിവേചനം, അഴിമതി തുടങ്ങിയ സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങൾക്കെതിരെ സംസാരിക്കാതെ ഒരു സമൂഹം ഭയത്തോടെയും മടിയോടെയും നിശ്ശബ്ദത പാലിക്കുമ്പോഴാണ് ഇത് സംഭവിക്കുന്നത്. “നമ്മുടെ കാര്യത്തിലെന്നപോലെ ഇപ്പോൾ” എന്ന ആശയത്തിലൂടെ സമകാലിക സമൂഹത്തിന്റെ നിഷ്ക്രിയത്വത്തെയും ഭീരുത്വത്തെയും കവി വിമർശിക്കുന്നു.
മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ ദൈവവും വിക്കിയിരിക്കാമെന്ന് കവി സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടായിരിക്കാം മനുഷ്യന്റെ വാക്കുകൾ വ്യത്യസ്ത അർത്ഥങ്ങൾ വഹിക്കുന്നത്. പ്രാർത്ഥന മുതൽ ആജ്ഞവരെ മനുഷ്യൻ പറയുന്ന എല്ലാറ്റിലും അവ്യക്തതയും അനിശ്ചിതത്വവും കാണാം.
അവസാനം, മനുഷ്യന്റെ സംസാരത്തെ കവി കവിതയോടു താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു. കവിതയെപ്പോലെ മനുഷ്യഭാഷയിലും ഇടവേളകളും പ്രതീകങ്ങളും വ്യത്യസ്ത അർത്ഥങ്ങളുമുണ്ട്. അതിനാൽ വിക്ക് ഒരു വൈകല്യമല്ല; മനുഷ്യഭാഷയുടെയും ചിന്തയുടെയും പ്രവൃത്തിയുടെയും അപൂർണതയെയും സങ്കീർണതയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ശക്തമായ പ്രതീകമാണ്.