An Angel in Disguise-Malayalam Summary

ടി. എസ്. ആർതർ (T. S. Arthur) എഴുതിയ An Angel in Disguise ദയ, അനുകമ്പ, സ്നേഹം എന്നിവയുടെ പരിവർത്തനശക്തി അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഹൃദയസ്പർശിയായ ഒരു കഥയാണ്. സമൂഹം ഒരു ഭാരമായി കണ്ട് ഉപേക്ഷിച്ച നിസ്സഹായയായ ഒരു പെൺകുട്ടി, ഒടുവിൽ സ്നേഹവും സന്തോഷവും നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു കുടുംബത്തിലേക്ക് അനുഗ്രഹമായി കടന്നുവരുന്നതാണ് കഥയുടെ പ്രമേയം.

അലസതയും ദുശ്ശീലങ്ങളും അമിതമായ മദ്യപാനവും കാരണം ജീവിതം തകർന്നുപോയ ഒരു ദരിദ്രസ്ത്രീയുടെ മരണത്തോടെയാണ് കഥ ആരംഭിക്കുന്നത്. ഒരു ദിവസം മദ്യലഹരിയിൽ അവൾ തന്റെ വീടിന്റെ വാതിൽക്കൽ വീഴുകയും ഭയന്നുനിന്ന തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മുന്നിൽവെച്ച് മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിലെ മിക്കവരും അവളെ വെറുക്കുകയും പരിഹസിക്കുകയും കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ മരണം മനുഷ്യരിലെ പൊതുവായ മനുഷ്യത്വത്തെ ഉണർത്തുന്നു. അവളോടുണ്ടായിരുന്ന കോപത്തിന്റെയും കുറ്റപ്പെടുത്തലിന്റെയും സ്ഥാനത്ത് ഇപ്പോൾ സഹതാപവും ദുഃഖവും നിറയുന്നു.

ഗ്രാമവാസികൾ അവളുടെ തകർന്ന കുടിലിലേക്ക് എത്തുന്നു. ചിലർ മൃതദേഹം മാന്യമായി സംസ്കരിക്കാനായി വസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്നു. മറ്റു ചിലർ പട്ടിണിയിലായിരുന്ന കുട്ടികൾക്ക് ഭക്ഷണം നൽകുന്നു.

ആ സ്ത്രീക്ക് ജോൺ, കേറ്റ്, മാഗി എന്നീ മൂന്ന് കുട്ടികളാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. മൂത്തവനായ ജോണിന് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുണ്ട്. ആരോഗ്യവാനും ശക്തനുമായതിനാൽ ഒരു കർഷകനോടൊപ്പം ജോലി ചെയ്ത് ജീവിക്കാൻ അവന് കഴിയും. പത്തിനും പതിനൊന്നിനും ഇടയിൽ പ്രായമുള്ള കേറ്റ് ബുദ്ധിയും ചുറുചുറുക്കുമുള്ള പെൺകുട്ടിയാണ്. നല്ല രീതിയിൽ പരിശീലിപ്പിച്ചാൽ അവളും മറ്റുള്ളവർക്ക് സഹായകരമാകുമെന്ന് ഗ്രാമവാസികൾ കരുതുന്നു.

എന്നാൽ ഏറ്റവും ഇളയവളായ മാഗിയുടെ അവസ്ഥ വളരെ ദയനീയമാണ്. രണ്ട് വർഷം മുമ്പ് ജനാലയിൽനിന്ന് വീണ് അവളുടെ നട്ടെല്ലിന് പരിക്കേറ്റിരുന്നു. അതിനുശേഷം അവൾക്ക് നടക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. അമ്മ എടുത്തുകൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ മാത്രമാണ് അവൾക്ക് കിടക്കയിൽനിന്ന് മാറാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. അതിനാൽ മറ്റുള്ളവരുടെ നിരന്തരമായ പരിചരണവും സഹായവും അവൾക്ക് ആവശ്യമാണ്.

അമ്മയുടെ മരണശേഷം കുട്ടികളെ എന്തു ചെയ്യണമെന്നതാണ് ഗ്രാമവാസികളുടെ പ്രധാന പ്രശ്നം. ഒടുവിൽ അവരെ വേർപെടുത്താൻ തീരുമാനിക്കുന്നു. ഫാർമർ ജോൺസ് (Farmer Jones) ജോണിനെ തന്റെ കൃഷിയിടത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നതിനായി ഏറ്റെടുക്കുന്നു. വീട്ടുജോലികൾക്കായി ഒരു പെൺകുട്ടിയെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മിസിസ് എല്ലിസ് (Mrs. Ellis) കേറ്റിനെ സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നു. കേറ്റിൽനിന്ന് കുറെ വർഷത്തേക്ക് വലിയ സഹായമൊന്നും ലഭിക്കില്ലെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും, കടമബോധത്തോടെയാണ് അവൾ കുട്ടിയെ സ്വീകരിക്കുന്നത്.

പക്ഷേ മാഗിയെ ഏറ്റെടുക്കാൻ ആരും തയ്യാറാകുന്നില്ല. എല്ലാവരും അവളെ സഹതാപത്തോടെ നോക്കുന്നു. എന്നാൽ കിടപ്പിലായ ഒരു കുട്ടിയെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടിവരുമെന്ന ചിന്ത ആരെയും അവളെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നില്ല.

ചില സ്ത്രീകൾ പഴയ വസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്ന് മാഗിയുടെ മലിനമായ വസ്ത്രങ്ങൾ മാറ്റി അവളെ വൃത്തിയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിപ്പിക്കുന്നു. അവളുടെ ദുഃഖം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളും ക്ഷമയുള്ള മുഖവും പലരുടെയും ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും ആരും അവളെ ഏറ്റെടുക്കുന്നില്ല.

ഒടുവിൽ പരുക്കൻ സ്വഭാവമുള്ള ഒരാൾ അവളെ പുവർഹൗസിലേക്ക് (poorhouse) അയയ്ക്കണമെന്ന് പറയുന്നു. രോഗിയും നിസ്സഹായയുമായ ഒരു കുട്ടിക്ക് പുവർഹൗസ് ദുഃഖകരമായ സ്ഥലമാണെന്ന് മറ്റൊരാൾ പറയുന്നു. എന്നാൽ അവളുടെ ഇതുവരെയുള്ള ജീവിതവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ അത് വലിയൊരു മാറ്റമായിരിക്കുമെന്ന് ആദ്യത്തെയാൾ വാദിക്കുന്നു. അവിടെ അവൾക്ക് വൃത്തിയുള്ള അന്തരീക്ഷവും നല്ല ഭക്ഷണവും വൈദ്യസഹായവും ലഭിക്കുമല്ലോ എന്നാണ് അയാളുടെ അഭിപ്രായം.

അമ്മയുടെ സംസ്കാരദിവസം എത്തുന്നു. വളരെ കുറച്ച് അയൽക്കാർ മാത്രമാണ് ആ ദരിദ്രമായ കുടിലിൽ ശേഷിക്കുന്നത്. അമ്മയുടെ മൃതദേഹം ഒരു പാവപ്പെട്ടവളുടെ ശവക്കുഴിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. ശവപ്പെട്ടി കൊണ്ടുപോയശേഷം ഫാർമർ ജോൺസ് ജോണിനെ തന്റെ വണ്ടിയിൽ കയറ്റി കൊണ്ടുപോകുന്നു.

മിസിസ് എല്ലിസ് കേറ്റിനോട് സഹോദരിയോട് യാത്ര പറയാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. സഹോദരിമാർ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വിടപറയുന്നു. മറ്റുള്ളവരും വേഗത്തിൽ അവിടെനിന്ന് പോകുന്നു. ചിലർ മാഗിയെ നോക്കുന്നു; അവളുടെ ദയനീയാവസ്ഥ നേരിടാൻ കഴിയാത്ത മറ്റുചിലർ മനഃപൂർവം അവളെ നോക്കാതെ കടന്നുപോകുന്നു.

അങ്ങനെ മാഗി ആ കുടിലിൽ പൂർണമായും ഒറ്റയ്ക്കാകുന്നു.

എന്നാൽ വീടിന്റെ വാതിൽ കടന്നുപോയ ഗ്രാമത്തിലെ വണ്ടിച്ചക്രങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുകയും അറ്റകുറ്റപ്പണി നടത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ജോ തോംസൺ (Joe Thompson) അവിടെ നിൽക്കുന്നു. മാഗിയെ ഇങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി പോകുന്നത് ക്രൂരമാണെന്ന് അയാൾ ഒരു സ്ത്രീയോട് പറയുന്നു. എന്നാൽ മാഗിയെ പുവർഹൗസിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ ജോയോട് പറഞ്ഞ് ആ സ്ത്രീയും അവിടെനിന്ന് പോകുന്നു.

എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ജോ കുറച്ചുനേരം അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുന്നു. ഒടുവിൽ അയാൾ തിരിഞ്ഞ് വീണ്ടും കുടിലിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു.

വേദന സഹിച്ച് മാഗി കിടക്കയിൽനിന്ന് ശരീരം അല്പം ഉയർത്തി ഇരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരിക്കുകയാണ്. എല്ലാവരും പുറത്തുപോയ വാതിലിലേക്ക് അവൾ ഭയത്തോടെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ജോയെ കണ്ടതോടെ അവളുടെ വിളറിയ മുഖത്ത് ഭയം നിറയുന്നു. അവൾ ജോയെ വിളിച്ച് തന്നെ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി പോകരുതെന്ന് അപേക്ഷിക്കുന്നു.

പുറമേ പരുക്കനായി തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും ജോയ്ക്ക് വളരെ മൃദുലമായ ഒരു ഹൃദയം ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചും കുട്ടികളോട് അയാൾക്ക് വലിയ സ്നേഹമായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ കുട്ടികൾ അയാളുടെ പണിശാലയിൽ വരാറുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ ചെറിയ വണ്ടികളും മഞ്ഞുവണ്ടികളും അയാൾ പണം വാങ്ങാതെ നന്നാക്കി കൊടുക്കുമായിരുന്നു.

മാഗിയുടെ അപേക്ഷ കേട്ടപ്പോൾ ജോയുടെ മനസ്സലിയുന്നു. അവളെ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കില്ലെന്ന് അയാൾ സ്നേഹത്തോടെ ഉറപ്പുനൽകുന്നു. അയൽക്കാരി കൊണ്ടുവന്ന വൃത്തിയുള്ള കിടക്കവിരിയിൽ മാഗിയെ പൊതിഞ്ഞ് തന്റെ ശക്തമായ കൈകളിൽ എടുത്ത് വയലിലൂടെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു.

എന്നാൽ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ എന്തു സംഭവിക്കുമെന്ന് ജോയ്ക്ക് ആശങ്കയുണ്ട്. ജോയുടെ ഭാര്യയായ മിസിസ് തോംസൺ കുട്ടികളില്ലാത്ത സ്ത്രീയാണ്. അവൾ സൗമ്യസ്വഭാവക്കാരിയല്ല. മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം സുഖം ത്യജിക്കുന്ന സ്വഭാവവും അവൾക്കില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മാഗിയെ കൊണ്ടുവരുന്നതിനെ ഭാര്യ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കുമെന്ന കാര്യത്തിൽ ജോയ്ക്ക് വലിയ സംശയമുണ്ടായിരുന്നു.

മാഗിയെ കൈകളിലേറ്റി ജോ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നത് ജനാലയിലൂടെ കണ്ട മിസിസ് തോംസൺ ഉടനെ പുറത്തേക്കുവരുന്നു. അയാൾ എന്താണ് കൊണ്ടുവന്നതെന്ന് അവൾ കടുപ്പത്തോടെ ചോദിക്കുന്നു. ജോ തർക്കിക്കാൻ നിൽക്കാതെ ഒരു നിമിഷം കാത്തിരിക്കാനും കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിക്കാമെന്നും പറയുന്നു. തുടർന്ന് മാഗിയെ മുകളിലത്തെ നിലയിലെ ഒരു ചെറിയ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി കിടക്കയിൽ കിടത്തുന്നു.

ജോ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ, ആ രോഗിയായ കുട്ടിയെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നതിൽ മിസിസ് തോംസൺ രോഷം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. അതിന് ജോ, സ്ത്രീകളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ വളരെ കഠിനമായിരിക്കും എന്ന് പറയുന്നു.

സാധാരണയായി ഭാര്യ ദേഷ്യപ്പെടുമ്പോൾ ജോ ഒഴിഞ്ഞുമാറുകയോ മിണ്ടാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യാറാണ് പതിവ്. എന്നാൽ ഇത്തവണ അയാളുടെ മുഖത്ത് ഉറച്ച തീരുമാനമാണ്. സ്ത്രീകളുടെ ഹൃദയം പുരുഷന്മാരുടേതിന്റെ പകുതിപോലും കഠിനമല്ലെന്ന് അയാൾ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറയുന്നു.

പിന്നീട് നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ജോ ഭാര്യയോട് വിശദീകരിക്കുന്നു. ഫാർമർ ജോൺസിനൊപ്പം ജോൺ പോയി. കേറ്റിനെ മിസിസ് എല്ലിസ് കൊണ്ടുപോയി. എന്നാൽ രോഗിയും നിസ്സഹായയുമായ മാഗിയെ ആരും വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു. എല്ലാവരും അവളെ പുവർഹൗസിലേക്ക് അയയ്ക്കാനാണ് നിർദേശിച്ചത്.

അങ്ങനെയെങ്കിൽ അവളെ പുവർഹൗസിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാതിരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് മിസിസ് തോംസൺ ചോദിക്കുന്നു. മാഗിക്ക് നടക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും ആരെങ്കിലും അവളെ എടുത്തുകൊണ്ടുപോകേണ്ടിവരുമെന്നും അതിനായി തന്റെ കൈകൾ ശക്തമാണെന്നും ജോ മറുപടി പറയുന്നു.

അടുത്ത ദിവസം Guardians of the Poor-നെ കണ്ട് അനുമതി വാങ്ങി മാഗിയെ വീട്ടിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കണമെന്ന് മിസിസ് തോംസൺ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ജോ അതിന് സമ്മതിക്കുന്നതായി പറയുന്നു.

എന്നാൽ അതിനുമുമ്പ് ഒരു രാത്രി മാത്രം ആ അമ്മയില്ലാത്ത കുട്ടിയോട് ദയ കാണിക്കാൻ ജോ ഭാര്യയോട് അപേക്ഷിക്കുന്നു. ചെറിയ കുട്ടികളെക്കുറിച്ച് ബൈബിളിൽ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള കാര്യങ്ങൾ താൻ വായിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അയാൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഒരു രാത്രി മാത്രം ആ കുട്ടിയെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കുകയും അവളുടെ ജീവിതം അല്പം സുഖകരമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് വലിയ കാര്യമല്ലെന്ന് അയാൾ പറയുന്നു.

മാഗിയുടെ മരിച്ചുപോയ അമ്മയെക്കുറിച്ചും, അമ്മയില്ലാതെ വളരേണ്ടിവരുന്ന ആ കുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏകാന്തത, വേദന, ദുഃഖം എന്നിവയെക്കുറിച്ചും ചിന്തിക്കാൻ ജോ ഭാര്യയോട് പറയുന്നു. സംസാരിക്കുമ്പോൾ പരുക്കനായ ആ മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നു. കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറയുന്നു.

ജോയുടെ വാക്കുകൾ മിസിസ് തോംസന്റെ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിക്കുന്നു. അവൾ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ മാഗി കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്ക് പോകുന്നു. ഭാര്യയുടെ മനോഭാവത്തിൽ മാറ്റം ആരംഭിച്ചതായി മനസ്സിലാക്കിയ ജോ അവളെയും മാഗിയെയും തനിച്ചാക്കി തന്റെ പണിശാലയിലേക്ക് പോകുന്നു. സന്ധ്യവരെ അവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്നു.

വൈകുന്നേരം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ മാഗി കിടക്കുന്ന ചെറിയ മുറിയുടെ ജനാലയിലൂടെ വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് വരുന്നത് ജോ കാണുന്നു. അയാൾ അത് ഒരു നല്ല ശകുനമായി കരുതുന്നു.

ജനാലയിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ മിസിസ് തോംസൺ മാഗിയുടെ കിടക്കയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്ന് അവളോട് സംസാരിക്കുന്നതാണ് ജോ കാണുന്നത്. അവരുടെ സംഭാഷണം കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. പക്ഷേ മാഗിയുടെ മുഖഭാവത്തിൽനിന്ന് അതിന്റെ സ്വഭാവം അയാൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു. മാഗിയുടെ കണ്ണുകൾ മിസിസ് തോംസനിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ദുഃഖവും സൗമ്യതയുമുണ്ടെങ്കിലും കയ്പോ പരാതിയോ ഇല്ല. ഇത് കണ്ടപ്പോൾ ജോയ്ക്ക് വലിയ ആശ്വാസം തോന്നുന്നു.

വീട്ടിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ ഭാര്യയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ കടുപ്പമില്ലെന്ന് ജോ തിരിച്ചറിയുന്നു. കൈയും മുഖവും കഴുകിയശേഷം അയാൾ മാഗിയുടെ മുറിയിലേക്ക് പോകുന്നു.

അവിടെവെച്ചാണ് ജോ ആദ്യമായി മാഗിയെ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കുന്നത്. വലിയ ദുരിതങ്ങൾ അനുഭവിച്ചിട്ടും അവളുടെ മുഖത്തിന്റെ ബാലസൗന്ദര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല. മഞ്ഞുപോലെ വെളുത്ത കിടക്കയിൽ കിടന്നിരുന്ന മാഗിയുടെ വലിയ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ സ്നേഹത്തോടെയും നന്ദിയോടെയും അപേക്ഷയോടെയും ജോയെ നോക്കുന്നു. അത് അയാളുടെ ഹൃദയത്തെ സന്തോഷംകൊണ്ട് നിറയ്ക്കുന്നു.

ജോ അവളുടെ പേര് ചോദിക്കുന്നു. അവൾ തന്റെ പേര് മാഗിയാണെന്ന് പറയുന്നു. എത്രകാലമായി രോഗിയാണെന്നും ഡോക്ടർ കാണാൻ വരാറുണ്ടായിരുന്നോയെന്നും അയാൾ ചോദിക്കുന്നു. ഡോക്ടർ മുമ്പ് വരാറുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും അടുത്തകാലത്ത് വന്നിട്ടില്ലെന്ന് മാഗി പറയുന്നു.

വേദനയുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ ചിലപ്പോൾ വേദനിക്കാറുണ്ടെന്ന് അവൾ പറയുന്നു. അന്ന് രാവിലെ അവളുടെ വശം വേദനിച്ചിരുന്നു. ജോ എടുത്തുകൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ പുറവും വേദനിച്ചു. എന്നാൽ ഈ മൃദുവായ കിടക്കയിൽ കിടന്നതുമുതൽ വേദനിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അവൾ പറയുന്നു. കിടക്ക സുഖകരമാണോ എന്ന് ജോ ചോദിച്ചപ്പോൾ, “ഓ, അതെ സർ — വളരെ സുഖമാണ്!” എന്ന് അവൾ നിറഞ്ഞ നന്ദിയോടെ മറുപടി പറയുന്നു.

കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ മിസിസ് തോംസൺ അത്താഴം തയ്യാറായെന്ന് അറിയിക്കുന്നു. ജോ ഭാര്യയെയും മാഗിയെയും മാറിമാറി നോക്കുന്നു. അയാൾ ഒന്നും പറയേണ്ടിവരുന്നില്ല; മിസിസ് തോംസൺ കാര്യം മനസ്സിലാക്കുന്നു. തങ്ങൾ ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ മാഗിക്ക് ഭക്ഷണം കൊണ്ടുവന്നുകൊടുക്കാമെന്ന് അവൾ പറയുന്നു.

അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ഒരു കൃത്രിമമായ നിസ്സംഗത ഉണ്ടെങ്കിലും, ഭാര്യയുടെ ഹൃദയത്തിലെ തണുപ്പ് അലിഞ്ഞുതുടങ്ങിയെന്ന് ജോ മനസ്സിലാക്കുന്നു.

അത്താഴസമയത്ത് ഇരുവരുടെയും മനസ്സിൽ മാഗിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തയുണ്ടെങ്കിലും കുറച്ചുനേരം അവർ അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നില്ല. ഒടുവിൽ മിസിസ് തോംസൺ ആ കുട്ടിയെ എന്തു ചെയ്യാനാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്ന് ചോദിക്കുന്നു.

അവളെ പുവർഹൗസിലേക്ക് അയയ്ക്കാനാണ് തീരുമാനിച്ചതെന്ന് ഭാര്യ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നുവെന്നാണ് താൻ കരുതിയതെന്ന് ജോ പറയുന്നു. ഈ മറുപടി കേട്ട് മിസിസ് തോംസൺ അൽപനേരം ഭർത്താവിനെ വിചിത്രമായി നോക്കുന്നു. പിന്നീട് അവൾ ഒന്നും പറയുന്നില്ല.

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മിസിസ് തോംസൺ ഒരു കഷണം ബ്രെഡ് ചുട്ടെടുത്ത് പാലും വെണ്ണയും ചേർത്ത് മൃദുവാക്കുന്നു. കൂടെ ഒരു കപ്പ് ചായയും തയ്യാറാക്കുന്നു. അവ മാഗിയുടെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി അവളുടെ കിടക്കയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്നു കുട്ടിക്ക് ഭക്ഷണം നൽകുന്നു.

വിശന്നിരുന്ന മാഗി സന്തോഷത്തോടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു. ഭക്ഷണം ഇഷ്ടമായോ എന്ന് മിസിസ് തോംസൺ ചോദിക്കുന്നു. കൈയിൽ കപ്പ് പിടിച്ചുകൊണ്ട് മാഗി ഒരു നിമിഷം നിർത്തുന്നു. പിന്നീട് നിറഞ്ഞ നന്ദിയോടെ അവളെ നോക്കി മറുപടി പറയുന്നു.

ആ ഒരു നന്ദിനോട്ടം മിസിസ് തോംസന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഇരുപത് വർഷത്തോളം ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന പുതിയ മനുഷ്യവികാരങ്ങളെ ഉണർത്തുന്നു.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ മിസിസ് തോംസൺ തന്നെയാണ് മാഗിയെ ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസംകൂടി തങ്ങളോടൊപ്പം നിർത്താമെന്ന് പറയുന്നത്. അവൾ വളരെ ദുർബലയും നിസ്സഹായയുമാണെന്നാണ് കാരണം.

മാഗി തന്റെ കാര്യങ്ങൾക്ക് തടസ്സമാകുമെന്ന് ജോ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസത്തേക്ക് അതൊന്നും പ്രശ്നമല്ലെന്നും “പാവം കുട്ടി!” എന്നും മിസിസ് തോംസൺ പറയുന്നു.

അന്ന് ജോ Guardians of the Poor-നെ കാണാൻ പോകുന്നില്ല. അടുത്ത ദിവസവും പോകുന്നില്ല. അതിന്റെ അടുത്ത ദിവസവും പോകുന്നില്ല.

വാസ്തവത്തിൽ, മാഗിയുടെ കാര്യത്തിൽ അയാൾ ഒരിക്കലും അവരെ കാണാൻ പോയില്ല.

ഒരാഴ്ച പോലും കഴിയുന്നതിനുമുമ്പ് മാഗിയെ പുവർഹൗസിലേക്ക് അയയ്ക്കുന്നതിനേക്കാൾ തങ്ങൾ തന്നെ സ്വന്തം വീട് ഉപേക്ഷിച്ച് ദരിദ്രശാലയിൽ പോകുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് കരുതുന്നത്ര ജോയും ഭാര്യയും അവളെ സ്നേഹിച്ചുതുടങ്ങുന്നു.

മാഗിയുടെ വരവ് തോംസൺ കുടുംബത്തെ പൂർണമായും മാറ്റിമറിക്കുന്നു. അതുവരെ ആ വീട് ഇരുണ്ടതും തണുത്തതും ദുഃഖം നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു. മിസിസ് തോംസന് സ്നേഹിക്കാനും പരിചരിക്കാനും ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം കാര്യങ്ങളിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്ന അവൾ ഏകാന്തതയിൽ ക്രമേണ അസ്വസ്ഥയും കോപിഷ്ഠയും ദുഃഖിതയുമായി മാറിയിരുന്നു.

എന്നാൽ ഇപ്പോൾ മാഗിയുടെ മധുരമായ സ്വഭാവവും സ്നേഹവും ക്ഷമയും നന്ദിയും മിസിസ് തോംസന്റെ ആത്മാവിന് തേൻപോലെ മധുരമുള്ളതായി മാറുന്നു. അവൾ ആ രോഗിയായ കുട്ടിയെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കുകയും മാഗിയെ തന്റെ കൈകളിൽ മാത്രമല്ല, ഹൃദയത്തിലും ചേർത്തുപിടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവൾക്ക് മാഗി ഒരു വിലമതിക്കാനാവാത്ത ഉത്തരവാദിത്വവും അനുഗ്രഹവുമായി മാറുന്നു.

ജോ തോംസന്റെ ജീവിതത്തിലും വലിയ മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നു. മാഗിയുടെ സാന്നിധ്യത്തിലൂടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട സ്നേഹവും സന്തോഷവും അയാൾ അനുഭവിക്കുന്നു.

അങ്ങനെ ഒരു മാലാഖ അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നു — പക്ഷേ മാലാഖയുടെ രൂപത്തിലല്ല. രോഗിയും നിസ്സഹായയും ദയനീയയുമായ ഒരു കുട്ടിയുടെ വേഷത്തിലാണ് അവൾ എത്തിയത്.

അതുകൊണ്ടാണ് കഥയ്ക്ക് An Angel in Disguise — “വേഷം മാറിയെത്തിയ മാലാഖ” എന്ന പേര് നൽകിയിരിക്കുന്നത്.

എല്ലാവരും ഒരു ഭാരമായി കണ്ട് ഉപേക്ഷിച്ച മാഗി യഥാർത്ഥത്തിൽ തോംസൺ കുടുംബത്തിന് ഒരു അനുഗ്രഹമായിരുന്നു. അവൾ അവരുടെ ഇരുണ്ടതും വിഷാദം നിറഞ്ഞതുമായ വീട്ടിലെ എല്ലാ മുറികളെയും സ്നേഹത്തിന്റെ സൂര്യപ്രകാശംകൊണ്ട് നിറച്ചു.

കഥയുടെ അവസാനം ഒരു മനോഹരമായ തിരിച്ചറിവാണ് നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നത്: ജോ തോംസൺ മാഗിയെ രക്ഷിച്ചതുപോലെ തോന്നുന്നുവെങ്കിലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ മാഗിയും ജോയെയും മിസിസ് തോംസനെയും രക്ഷിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. സ്നേഹവും സന്തോഷവും നഷ്ടപ്പെട്ട അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അവൾ പുതിയൊരു അർത്ഥവും ലക്ഷ്യവും കൊണ്ടുവന്നു.

അങ്ങനെ, സമൂഹം നിസ്സഹായയും ഉപയോഗശൂന്യയുമായ ഒരു ഭാരമായി കണ്ട കുട്ടി അവളെ ഹൃദയപൂർവം സ്വീകരിച്ച കുടുംബത്തിന് ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹമായി മാറുന്നു. മറ്റൊരാളോട് കാണിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ കാരുണ്യപ്രവൃത്തി പോലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത രീതിയിൽ നമ്മുടെ സ്വന്തം ജീവിതത്തെയും മാറ്റിമറിക്കാമെന്ന ശക്തമായ സന്ദേശമാണ് ടി. എസ്. ആർതർ ഈ കഥയിലൂടെ നൽകുന്നത്.

[Summary Character Sketches Essays All-in-One Overview PPT   Angel in Disguise Story Narration Presentation]

[Prepared by: Sindhu P., HSST English, GGHSS Kallai, Kozhikode
HSE English 4 U]