[The Serang Of Ranaganji-Malayalam Summary
ഡോ. എ. ജെ. ക്രോണിൻ (Dr A. J. Cronin)
“The Serang of Ranaganji” ധൈര്യം, കരുണ, നിസ്വാർത്ഥ സേവനം, യഥാർത്ഥ മനുഷ്യത്വം എന്നിവയുടെ മഹത്വം വ്യക്തമാക്കുന്ന ഹൃദയസ്പർശിയായ കഥയാണ്. ലിവർപൂളിൽ നിന്ന് കൽക്കത്തയിലേക്കുള്ള കപ്പൽയാത്രയ്ക്കിടെ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുന്ന വസൂരി (Smallpox) എന്ന പകർച്ചവ്യാധിയെ ഇന്ത്യൻ സാരംഗായ ഹസനും കപ്പലിലെ ഡോക്ടറായ ക്രോണിനും ചേർന്ന് നിയന്ത്രിക്കുന്നതാണ് കഥയുടെ പ്രമേയം. ഒരു വ്യക്തിയുടെ മഹത്വം ബാഹ്യസൗന്ദര്യത്തിലോ സമ്പത്തിലോ സാമൂഹികപദവിയിലോ അല്ല, മറിച്ച് അയാളുടെ സ്വഭാവത്തിലും പ്രവൃത്തികളിലുമാണെന്ന് ഈ കഥ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
ലിവർപൂളിൽ നിന്ന് കൽക്കത്തയിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്ന Ranaganji എന്ന കപ്പലിലാണ് കഥ ആരംഭിക്കുന്നത്. കപ്പലിലെ ഒന്നാം ക്ലാസ് യാത്രക്കാരിയായ മിസ് മാഡ്ജ് ജോപ്പ്-സ്മിത്ത് (Miss Madge Jope-Smith), ഇന്ത്യൻ സാരംഗായ ഹസന്റെ രൂപത്തെ പരിഹസിക്കുന്നു. ഉയരം കുറഞ്ഞതും വലിയ തലയുള്ളതുമായ ഹസനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾ അയാളെ വിചിത്രജീവിയെന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. അവളുടെ കൂട്ടുകാരനും പരിഹാസത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നു. കപ്പലിലെ ഡോക്ടറും കഥയുടെ ആഖ്യാതാവുമായ ക്രോണിൻ അവരുടെ സംഭാഷണം കേൾക്കുന്നു.
യാത്രയുടെ തുടക്കം വളരെ സന്തോഷകരമായിരുന്നു. കപ്പൽ ബേ ഓഫ് ബിസ്കേയും മെഡിറ്ററേനിയൻ കടലും കടന്ന് പോർട്ട് സെയ്ഡിലെത്തുന്നു. യാത്രക്കാർ ആഘോഷങ്ങളിലും വിരുന്നുകളിലും മുഴുകുന്നു. ഇത്തരം സാമൂഹിക പരിപാടികളുടെ പ്രധാന സംഘാടകയാണ് മിസ് ജോപ്പ്-സ്മിത്ത്. എന്നാൽ അധികം വൈകാതെ കപ്പലിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരു അപകടസാഹചര്യം ഉണ്ടാകുന്നു.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ ഹസൻ രോഗബാധിതരായ രണ്ട് ഇന്ത്യൻ കപ്പൽജീവനക്കാരെ ഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു. അവർക്ക് കടുത്ത പനി, തലവേദന, ശരീരവേദന തുടങ്ങിയ ലക്ഷണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. പരിശോധനയിൽ അവരുടെ ചർമ്മത്തിനടിയിൽ ചെറിയ മുഴകൾ കണ്ടെത്തിയ ഡോക്ടർ, അവർക്ക് വസൂരി (Smallpox) ബാധിച്ചിരിക്കുകയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു. അതിവേഗം പടരുന്ന ഈ രോഗം കപ്പലിലെ മറ്റുള്ളവരിലേക്കും വ്യാപിക്കുമെന്ന ഭയം അദ്ദേഹത്തെ അലട്ടുന്നു.
ഡോക്ടർ ഉടൻതന്നെ ക്യാപ്റ്റൻ ഹാംബിളിനെ വിവരം അറിയിക്കുന്നു. കപ്പലിൽ ഏകദേശം 1500 യാത്രക്കാരുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് വാക്സിനേഷൻ നൽകാനുള്ള സൗകര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനാൽ സ്ഥിതി അതീവ ഗുരുതരമായിരുന്നു. രോഗവ്യാപനം തടയാനുള്ള പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദിത്വം ക്യാപ്റ്റൻ ഡോക്ടറെ ഏൽപ്പിക്കുകയും ഹസനെ സഹായിയായി നിയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. യാത്രക്കാരിൽ പരിഭ്രാന്തി ഉണ്ടാകാതിരിക്കാൻ രോഗവിവരം രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം നിർദേശിക്കുന്നു.
കപ്പലിൽ രോഗികളെ പാർപ്പിക്കാൻ പ്രത്യേക മുറിയോ ഒഴിവുള്ള ക്യാബിനോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ കപ്പലിന്റെ പിൻഭാഗത്തെ ഡെക്കിൽ ഒരു താൽക്കാലിക ചികിത്സാകേന്ദ്രം നിർമ്മിക്കാമെന്ന് ഹസൻ നിർദേശിക്കുന്നു. ഒരു മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അദ്ദേഹം ക്യാൻവാസ് ഉപയോഗിച്ച് വലിയൊരു കൂടാരം നിർമ്മിക്കുകയും രോഗികൾക്കായി മെത്തകളും വിരിപ്പുകളും ഒരുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഡോക്ടർ മറ്റു ജീവനക്കാരെയും പരിശോധിക്കുന്നു. കൂടുതൽ പേർക്ക് രോഗം ബാധിച്ചതായി കണ്ടെത്തുന്നു. ക്രമേണ രോഗികളുടെ എണ്ണം പതിനാലായി ഉയരുന്നു. രോഗം പകരാനുള്ള വലിയ അപകടമുണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഹസൻ ഭയമില്ലാതെ ഡോക്ടറെ സഹായിക്കുന്നു. ഇരുവരും ചേർന്ന് രോഗികളെ ശുചിയാക്കുകയും മരുന്നുകൾ നൽകുകയും അണുനാശിനിയിൽ മുക്കിയ വിരിപ്പുകൾ ഉപയോഗിക്കുകയും ലഘുഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്വന്തം സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് ശ്രദ്ധിക്കണമെന്ന് ഡോക്ടർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുമ്പോൾ, രോഗികളെ പരിചരിക്കുന്നത് തന്റെ ജോലി കൂടിയാണെന്ന് ഹസൻ മറുപടി പറയുന്നു.
രോഗികളുടെ നില വഷളാകുന്നതോടെ ഡോക്ടർ കടുത്ത മാനസികസമ്മർദ്ദത്തിലാകുന്നു. ഒരു രോഗി അബോധാവസ്ഥയിലാകുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ഹസന്റെ ശാന്തതയും ധൈര്യവും അർപ്പണബോധവും ഡോക്ടർക്ക് ആത്മവിശ്വാസം നൽകുന്നു. രാത്രികളിൽ പോലും ഹസൻ രോഗികളുടെ സമീപത്ത് ഉറങ്ങാതെ കാവലിരിക്കുന്നു. ആരെങ്കിലും വേദനകൊണ്ട് ഞരങ്ങുമ്പോൾ ഉടൻതന്നെ അയാളുടെ അടുത്തെത്തി സഹായിക്കുന്നു.
ഈ ദിവസങ്ങളിലെ സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ ഡോക്ടർ ഹസന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കുന്നു. പഞ്ചാബിൽ നിന്നുള്ള ഹസന്റെ മാതാപിതാക്കൾ പിന്നീട് ദക്ഷിണേന്ത്യയിലേക്ക് താമസം മാറിയിരുന്നു. ഹസൻ ഏകദേശം നാൽപ്പത് വർഷമായി കടലിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. അതിൽ പതിനഞ്ച് വർഷം Ranaganji എന്ന കപ്പലിലായിരുന്നു. അദ്ദേഹം വിവാഹം കഴിച്ചിട്ടില്ല. കരയിൽ കുടുംബമോ സുഹൃത്തുക്കളോ ഇല്ല. സ്വന്തമായി കാര്യമായ സമ്പാദ്യവുമില്ല.
ഹസന്റെ അസാധാരണമായ സേവനത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായ ഡോക്ടർ, കപ്പൽ കമ്പനി അദ്ദേഹത്തിന് അധിക പ്രതിഫലം നൽകണമെന്ന് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഹസൻ അതിൽ അത്ഭുതപ്പെടുന്നു. തനിക്ക് ആവശ്യമായതെല്ലാം ഉള്ളപ്പോൾ പണംകൊണ്ട് എന്ത് പ്രയോജനമാണുള്ളതെന്ന് അദ്ദേഹം ചോദിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുന്നതിന് പ്രതിഫലം ലഭിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല.
ഹസന്റെ ധൈര്യം, ആത്മനിയന്ത്രണം, വിശ്വാസം, ലളിതജീവിതം, സമ്പത്തിനോടുള്ള വിരക്തി എന്നിവ ഡോക്ടറെ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിക്കുന്നു. വിജയത്തിനും സമ്പത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളെ ഹസന്റെ ജീവിതമൂല്യങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ഡോക്ടർക്ക് ലജ്ജ തോന്നുന്നു.
നിർഭാഗ്യവശാൽ രോഗികളിൽ രണ്ടുപേർ മരിക്കുന്നു. അവരുടെ മൃതദേഹങ്ങൾക്കുള്ള കഫൻ ഹസൻ തന്നെ തുന്നിത്തയ്യാറാക്കുന്നു. മൃതദേഹങ്ങൾ കടലിൽ സംസ്കരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അദ്ദേഹം രാമായണത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ഭാഗം വായിക്കുന്നു. മുസ്ലിമായ ഹസന്റെ ഈ പ്രവൃത്തി മതവ്യത്യാസങ്ങൾക്കതീതമായ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനുഷ്യത്വവും സഹജീവികളോടുള്ള ആദരവും വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ഭാഗ്യവശാൽ പിന്നീട് പുതിയ രോഗബാധിതർ ഉണ്ടാകുന്നില്ല. ഒരാഴ്ചയ്ക്കുശേഷം കപ്പൽ കൊളംബോയിലെത്തുന്നു. അവശേഷിക്കുന്ന രോഗികളെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് മാറ്റുന്നു. ഗുരുതരാവസ്ഥയിലുള്ള മൂന്ന് രോഗികളെ ഹസൻ സ്വന്തം കൈകളിൽ എടുത്തുകൊണ്ടുപോകുന്നു. അപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിളിലൂടെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകുന്നത് ഡോക്ടർ കാണുന്നു. രോഗികളോടുള്ള ഹസന്റെ ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹവും കരുതലുമാണ് ഈ കണ്ണുനീർ വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.
വസൂരിയുടെ വ്യാപനം വിജയകരമായി നിയന്ത്രിച്ചതിനുശേഷം കപ്പൽ യാത്ര തുടരുകയും കൽക്കത്തയിലെത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. അവിടെവച്ച് മിസ് ജോപ്പ്-സ്മിത്ത് വീണ്ടും ഹസനെ കാണുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രൂപത്തെ വീണ്ടും പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട്, യാത്രയിലുടനീളം ഹസനെ ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേക കൂട്ടിലാണോ പാർപ്പിച്ചിരുന്നതെന്ന് അവൾ ഡോക്ടറോട് ചോദിക്കുന്നു.
ഹസന്റെ മഹത്തായ സേവനവും ത്യാഗവും ഓർത്തുകൊണ്ട് ഡോക്ടർ മറുപടി പറയുന്നു:
“Yes... in a way… it was a cage… But isn't it queer, Miss Jope-Smith, the animals were all outside.”
അതായത്, ഒരർത്ഥത്തിൽ ഹസൻ ഒരു കൂട്ടിലായിരുന്നു; എന്നാൽ വിചിത്രമായ കാര്യം മൃഗങ്ങളെല്ലാം അതിന്റെ പുറത്തായിരുന്നു എന്നതാണ്.
ഈ മറുപടിയിലൂടെ ഡോക്ടർ യാത്രക്കാരുടെ മുൻവിധിയെയും മനുഷ്യത്വമില്ലായ്മയെയും തുറന്നുകാട്ടുന്നു. ബാഹ്യരൂപത്തിൽ ഹസനെ പരിഹസിച്ചവർക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ധൈര്യത്തെയും ത്യാഗത്തെയും മഹത്തായ സ്വഭാവത്തെയും കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. പുറമേ പരിഷ്കൃതരായി കാണപ്പെട്ടിരുന്ന അവരെക്കാൾ എത്രയോ ഉയർന്ന മാനുഷികമൂല്യങ്ങളാണ് ഹസനുണ്ടായിരുന്നത്.
“The Serang of Ranaganji” യഥാർത്ഥ മഹത്വം ബാഹ്യസൗന്ദര്യത്തിലോ സമ്പത്തിലോ സാമൂഹികപദവിയിലോ അല്ല, മറിച്ച് ധൈര്യം, കരുണ, വിനയം, നിസ്വാർത്ഥ സേവനം എന്നിവയിലാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ അവരുടെ രൂപം നോക്കി വിലയിരുത്തരുതെന്നും പ്രതിഫലം പ്രതീക്ഷിക്കാതെ സഹജീവികളെ സേവിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ മനുഷ്യത്വമെന്നും ഹസന്റെ ജീവിതം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.]