[EXILE HOUSE – മലയാളം സംഗ്രഹം
ടെൻസിൻ സുൻഡ്യൂ (Tenzin Tsundue)
Plus One English | Voices of Liberation
ടിബറ്റൻ കവിയും സാമൂഹിക പ്രവർത്തകനുമായ ടെൻസിൻ സുൻഡ്യൂ രചിച്ച ഹൃദയസ്പർശിയായ കവിതയാണ് Exile House. സ്വന്തം മാതൃരാജ്യത്തിൽനിന്ന് അകന്ന് അഭയാർത്ഥികളായി കഴിയേണ്ടിവരുന്ന മനുഷ്യരുടെ വേദനയും ഗൃഹാതുരത്വവും അനിശ്ചിതത്വവും ഈ കവിതയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ കഴിയുന്ന ഒരു ടിബറ്റൻ കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതമാണ് കവിതയുടെ പ്രമേയം.
കവിതയുടെ തുടക്കത്തിൽ ജീർണിച്ച ഒരു വീടിനെക്കുറിച്ച് കവി വിവരിക്കുന്നു. വീടിന്റെ ഓടിട്ട മേൽക്കൂര ചോർന്നൊലിക്കുന്നു. നാലു ചുവരുകളും തകർന്നുവീഴാറായ അവസ്ഥയിലാണ്. എന്നാൽ കുടുംബാംഗങ്ങൾ അതിനെക്കുറിച്ച് അധികം ആശങ്കപ്പെടുന്നില്ല. കാരണം, ഉടൻതന്നെ സ്വന്തം നാടായ ടിബറ്റിലേക്ക് മടങ്ങാൻ കഴിയുമെന്നാണ് അവരുടെ പ്രതീക്ഷ. അതിനാൽ അവർ ആ വീടിനെ ഒരു താൽക്കാലിക താമസസ്ഥലമായാണ് കാണുന്നത്.
എന്നാൽ ദിവസങ്ങളും വർഷങ്ങളും കടന്നുപോകുന്നു. കുടുംബം പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളുമായി ക്രമേണ പൊരുത്തപ്പെടാൻ തുടങ്ങുന്നു. വീടിന്റെ മുന്നിൽ പപ്പായ മരങ്ങളും തോട്ടത്തിൽ മുളകുചെടികളും വേലിക്കരികിൽ വില്ലോ മരങ്ങളും വളരുന്നു. തൊഴുത്തിന്റെ മേൽക്കൂരയിലൂടെ മത്തങ്ങാവള്ളികൾ പടരുന്നു. പശുക്കിടാക്കൾ തീറ്റത്തൊട്ടിയിൽനിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഓടിയിറങ്ങുന്നു. ഈ കാഴ്ചകൾ അഭയാർത്ഥി ജീവിതത്തിലും കുടുംബം സാധാരണ ജീവിതം നയിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
കാലം വീണ്ടും കടന്നുപോകുന്നു. വീടിന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ പുല്ല് വളരുന്നു. പയറുചെടികൾ മുളയ്ക്കുകയും വള്ളികൾ മുകളിലേക്ക് പടരുകയും ചെയ്യുന്നു. മണിപ്ലാന്റുകൾ ജനലിലൂടെ വീടിനകത്തേക്ക് കടന്നുവരുന്നു. ഒരിക്കൽ താൽക്കാലികമായി താമസിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത വീട് ഇപ്പോൾ വേരുകളുറച്ച ഒരു സ്ഥിരതാമസസ്ഥലമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
വീടിനുചുറ്റും വളരുന്ന ചെടികളും വള്ളികളും കാലത്തിന്റെ കടന്നുപോക്കിന്റെ പ്രതീകങ്ങളാണ്. സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് ഉടൻ മടങ്ങാമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ ആരംഭിച്ച അഭയാർത്ഥി ജീവിതം വർഷങ്ങളോളം നീണ്ടുപോയിരിക്കുന്നുവെന്ന് അവ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
കവിതയുടെ അവസാന ഭാഗത്ത് വീടിന്റെ വേലികൾ ഒരു കാടുപോലെ വളർന്നിരിക്കുന്നതായി കവി പറയുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ തന്റെ മക്കളോട് തങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എവിടെനിന്നാണ് വന്നതെന്ന് എങ്ങനെ പറഞ്ഞുമനസ്സിലാക്കുമെന്ന ചോദ്യമാണ് കവിയെ അലട്ടുന്നത്.
ഈ ചോദ്യം കവിയുടെ മനസ്സിലെ ആഴത്തിലുള്ള വേദനയും ആശങ്കയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ടിബറ്റിൽനിന്ന് അകന്ന് ജനിച്ചുവളരുന്ന പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് സ്വന്തം മാതൃരാജ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകളും സാംസ്കാരിക ബന്ധങ്ങളും നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കാമെന്ന് അദ്ദേഹം ഭയപ്പെടുന്നു.
സ്വന്തം നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാനുള്ള പ്രതീക്ഷയും വർഷങ്ങളോളം അന്യനാട്ടിൽ കഴിയേണ്ടിവരുന്ന യാഥാർത്ഥ്യവും തമ്മിലുള്ള വൈരുധ്യമാണ് കവിതയിൽ പ്രധാനമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
ഒരു വീട് മനുഷ്യന് താമസിക്കാനുള്ള ഇടം നൽകുമെങ്കിലും സ്വന്തം മാതൃരാജ്യത്തിന് പകരമാകാൻ അതിന് കഴിയില്ല. ജന്മനാടിനോടുള്ള സ്നേഹവും സ്വന്തം വേരുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകളും മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിൽ എത്രത്തോളം പ്രധാനമാണെന്ന് ഈ കവിത നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
ലളിതമായ ഭാഷയിലൂടെയും പ്രകൃതിദൃശ്യങ്ങളിലൂടെയും അഭയാർത്ഥികളുടെ വേദനയും നഷ്ടബോധവും സാംസ്കാരിക സ്വത്വം സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹവും കവി മനോഹരമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
കവിതയുടെ കേന്ദ്ര ആശയം (Central Idea)
സ്വന്തം മാതൃരാജ്യത്തിൽനിന്ന് അകന്ന് അഭയാർത്ഥികളായി കഴിയുന്ന മനുഷ്യരുടെ വേദനയും ഗൃഹാതുരത്വവുമാണ് Exile House എന്ന കവിതയുടെ കേന്ദ്ര ആശയം.
താൽക്കാലികമായി ആരംഭിക്കുന്ന പ്രവാസജീവിതം വർഷങ്ങളോളം നീണ്ടുപോകുമ്പോൾ സ്വന്തം നാടുമായുള്ള ബന്ധവും സാംസ്കാരിക സ്വത്വവും നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കാമെന്ന ആശങ്കയാണ് കവി പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്.
ഒരു വീടിന് അഭയം നൽകാൻ കഴിയും. എന്നാൽ സ്വന്തം മാതൃരാജ്യത്തിന്റെ സ്ഥാനമേറ്റെടുക്കാൻ അതിന് കഴിയില്ല.]